persoonlijk

Megafoon

Zwarte piet bestaat! Beige is een mooie kleur! Kinderen zijn ook gewoon mensen! Creatieve vakken zijn net zo belangrijk als taal en rekenen! Dit is een minimale selectie van zaken die ik van de daken wil schreeuwen. 140 decibel, toeters en bellen, spandoeken, je snapt het wel. Niet op de goede plek zitten is dodelijker dan roken! Broccoli met chocolade is lekker! Onderwijs is kut! (Noortman, 2017)

Dat moet ik wellicht even nuanceren. Het concept Onderwijs vind ik prachtig. Dat je als leerkracht actief een waardevolle bijdrage kunt leveren aan de ontwikkeling van leerlingen. Dat je als leerling iets leert van iemand die er echt verstand van heeft. Dat je leerlingen kunt leren wie ze zelf zijn en om daarmee een gelukkig leven vorm te geven. Dat vraagt van leerkrachten om af te stemmen op leerlingen en van leerlingen om zich open te stellen naar leerkrachten over wat zij ervaren en willen of moeten leren. In de praktijk ervaar ik echter dat regeltjes en protocollen zó zijn, dat je eigenlijk nauwelijks meer de ruimte hebt om te leren waar je behoefte aan hebt. Zo nu en dan kom ik een leerkracht tegen die het goede voorbeeld geeft. Maar waar blijft de rest?

Heb je dan echt iets te willen wanneer je collegegeld betaalt? Er staat immers niet geheel per toeval jouw handtekening onder een machtiging van welke hogeschool dan ook. Dan neem ik toch aan dat je een weloverwogen besluit hebt genomen voor de opleiding die je volgt. Ik heb zeer bewust mijn handtekening gezet onder de machtiging. Ik ga nog steeds met ontzettend veel plezier naar stage en zie mijzelf zeker in het basisonderwijs werken over een jaar of vier. En toch heb ik zeker wat te willen. Ik wil het namelijk allemaal anders. Ik wil niet, of in de eerste instantie niet, stappenplannen of leermodellen of voorgeschreven wat-dan-ook volgen. Ik wil aarden, om me heen kijken, ervaren. Mijn weg vinden, steeds meer doen en inzoomen en dán pas bekijken wat één of andere professor met een hangsnor die vanuit een zeer ongelukkige hoek belicht wordt met een bijna opgebrande schemerlamp, ergens in een donker achterkamertje in Zuid-Limburg ervan vindt. Dat is mijn werkelijkheid. Ik wil dat wat ik doe, helemaal nog niet laten aansluiten bij dat wat anderen ooit gedaan hebben. Shaffy (1978) zei ooit…

Maar elke student die iets te willen heeft, heeft ook te maken met teleurstelling. Want eigenlijk heeft geen enkele student iets te willen. Dag in dag uit wordt een programma afgewerkt, mogen zij op zeer ingekaderde wijze van zichzelf laten zien. Vrijheid is in het onderwijs een illusie. Aan die illusie wordt dan een oordeel in de vorm van een cijfer gehangen. Of een waardeoordeel, wat nog veel erger is. Ook ik moet gewoon samenwerken, vooral niet te hard ergens voor werken of te groot denken, het curriculum volgen, punten uit titels van medestudenten verwijderen, voorgeschreven didactieken van slimme professors volgen omdat die ook gewoon effectief zijn… mijn plaats kennen. Mijn werkelijkheid wordt niet door de massa gedeeld, dus is het geen werkelijkheid. Het onderwijs is niet zozeer kut, hoor. Soms zit het gewoon even tegen. Of zit ik mezelf even tegen. Daar zijn dan net weer geen protocollen voor.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s